Send   Print
بعد از هجده سال دوباره ترک مورد علاقه‌ام را پخش کردم. سال ۷۷ بود که این را هر روز صبح گوش می‌دادیم. در حقیقت با صدای جادویی‌اش از خواب بیدار می‌شدیم و می‌نشستیم پای تست و درس. سال‌های خاکستری پشت کنکور. از همان سال دیگر Jesus To A Child را گوش ندادم تا دیروز. دوست نداشتم دوباره به سال‌های دور برگردم. حتا وقتی پست Last Christmas را طبق عادت مرسوم گذاشتم خبرش منتشر نشده بود.

سال ۲۰۱۶ ستاره‌های از دنیا چشم بستند که به زودی جایگزینی برایشان پیدا نخواهد شد. لئونارد کوهن، پرینس و حالا جرج مایکل. گویا همانقدر که روزگار جا برای بلاهت و انسان‌های زرد باز می‌کند اسطوره‌های بی‌مانند سعی می‌کنند بدون ادعا و در سکوت صحنه را خالی کنند. روزگاری که ترامپ صحنه‌گردان این خیمه‌ شب‌بازی باشد جایی برای امثال کوهن نخواهد بود. گویا قراردادی نانوشته دارند. دنیا دست ابله‌ترین‌ها افتاده و نسل خوش‌فکر و جادویی به گوشه‌ی کتابخانه‌هایشان خزیده‌اند.

در مورد صدای جرج مایکل نوشتن آسان نیست. ترجیح می‌دهم سکوت کنم و به این امواج نازنین که گویا از دنیایی جادویی و غیرقابل تخیل می‌آیند گوش دهم. او برای من یک اسطوره‌‌ی غیرقابل تکرار بود. اسطوره‌ی سال‌های نوجوانی. صدای غیرقابل تکراری که از روی یک سی دی هدیه از باند‌های چوبی کن وود پخش می‌شد و خانه را می‌لرزاند. من هجده ساله بودم و هر روز با صدایش چشم‌هایم را باز می‌کردم و به توری پرده خیره می‌شدم. شاید زیر لب فحش می‌دادم به درس و کنکور و روزهای تکراری. روزهایی که گاهی ناامید می‌شدیم. پاییز سال ۷۷، روزهایی که روزنامه برای من ممنوع بود تا درس بخوانم. روزهایی که فکر نمی‌کردم هجده سال بعدش کنار اقیانوس آرام در مدح صدای نازنین همان خواننده‌ی محبوبم بنویسم.

گاهی فکر می‌کنم ده سال دیگر برای چه نازنین‌هایی باید حسرت بخوریم. برای همین است که من ترجیح می‌دهم به گذشته فکر کنم تا آینده. گویا گذشته حاشیه‌ی امنیت بیشتری دارد. همه‌ی غصه‌هایش روی دلمان ریخته و لازم نیست نگران اتفاقی باشیم که هر لحظه امکان دارد بیفتد.


+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: George Michael - Jesus To A Child


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Send   Print


Last Christmas, I gave you my heart
But the very next day, You gave it away
This year, to save me from tears
I'll give it to someone special

Last Christmas, I gave you my heart
But the very next day, You gave it away
This year, to save me from tears
I'll give it to someone special

Once bitten and twice shy
I keep my distance but you still catch my eye
Tell me baby do you recognize me?
Well it's been a year, it doesn't surprise me

(Happy Christmas!) I wrapped it up and sent it
With a note saying "I Love You" I meant it
Now I know what a fool I've been
But if you kissed me now I know you'd fool me again

A crowded room, friends with tired eyes
I'm hiding from you and your soul of ice
My God I thought you were someone to rely on
Me? I guess I was a shoulder to cry on
A face on a lover with a fire in his heart
A man undercover but you tore me apart
Oooh Oooh
Now I've found a real love you'll never fool me again

A face on a lover with a fire in his heart
(Gave you my heart)
A man undercover but you tore me apart
Next year
I'll give it to someone, I'll give it to someone special
special

someone
someone

I'll give it to someone, I'll give it to someone special
who'll give me something in return
I'll give it to someone
hold my heart and watch it burn
I'll give it to someone, I'll give it to someone special
I've got you here to stay
I can love you for a day
I thought you were someone special
gave you my heart
I'll give it to someone, I'll give it to someone

last Christmas I gave you my heart
you gave it away
I'll give it to someone, I'll give it to someone

طبق یک قرار قدیمی هر سال مثل امروز پای موزیک جاودانه‌ی جرج مایکل نازنین می‌نشینیم. هر ثانیه‌ی این موزیک ویدیو برای همه‌ی ما چندین بار اتفاق افتاده شاید درس بگیریم برای آینده.


+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: George Michael. Last Christmas
+ کلیپ جاودانه‌اش را ببینید: Wham! - Last Christmas

+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Send   Print
همه چیز مثل برق و باد می‌گذرد. یکهو وسط زندگی خودت را پیدا میکنی تنها. آنقدر تنها که حتا جلوی آینه هم آشنایی نمی‌بینی. تقدیرت اینطور است گویا. ثانیه‌های ساکت زیر سقف خانه‌ات را رج می‌زنی بلوزی کاموایی می‌بافی به رنگ آبی تیره و تنت می‌کنی تا آخرین چهارشنبه‌ی پاییز.

می‌نشینی گوشه‌ی دنج زندگی‌ات و فکر می‌کنی. فکر می‌کنی به سال‌های رفته. من خیلی به روزها و سال‌های رفته فکر می‌کنم. فکرم یک لحظه هم آرام نمی‌گیرد. پشت چراغ قرمز به یاد آقای کاویانپور معلم کلاس پنجمم می‌افتم و کت قهوه‌ای گشادش. فکر می‌کنم به این راهی که آمده‌ام، به اینجایی که ایستاده‌ام، به لحظه‌هایی که از دست داده‌ام، به حرف‌هایی که نگفته‌ام. حرف‌هایی که در دلت تلنبار می‌شوند و آنقدر بهشان بی‌اعتنایی می‌کنی تا یادت برود. اما خب آنها لجبازتر از این هستند که به این زودی دست از سرت بردارند. از هر فرصتی استفاده می‌کنند تا بپرند رویت و همه‌ی آرامش سنگین شب‌ات را بهم بریزند. اینطوری تمام چهارشنبه بعدازظهر با فکر و خیال روزهایی می‌گذرد که دیگر تکرار نمی‌شوند. ثانیه‌هایی که مثل جرعه‌ای آب از لای انگشتانمان لغزیده‌اند.

فکر می‌کنی انگار کسی حرف‌هایت را نمی‌فهمد. شاید به زبان آنها نمی‌توانی صحبت کنی. راستش را بخواهید خیلی سخت است با کسی که همه عمرش مثلا با زبان اسپانیولی حرف زده به فرانسه چیزی حالی کنی. سرش را تکان می‌‌دهد لبخند هم شاید بزند اما ته ته دلت می‌دانی که منظورت را نفهمیده. انگار یک دیوار نامریی این وسط هست. همین بین. بین من و آنها. این آنها گاهی چند نفرند گاهی عده‌ی بی‌شماری. به همین سادگی توضیح این عده مشکل هست. حداقل شاید مشکل‌ترین کاری که این اواخر انجام داده‌ام. همه‌ی ما در زندگی‌مان روزهایی داریم که این عده برایمان خودنمایی می‌کنند و مثل عروسک‌های بی‌‌حوصله‌ی خیمه شب‌بازی از جلویمان رد می‌شوند. همین عده که لبخند می‌زنند و هیچ از حرف‌هایمان نمی‌فهمند.

گاهی هیچ چیز جز صدای عود برایم دلنشین نیست. شب‌های بغداد گوش می‌کنم. دعوتتان می‌کنم به شنیدن صدای جادویی عود بحر غازی.

با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: شب‌های بغداد. بحر غازی


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Send   Print
همه چیز بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای شروع شد. یک روز اردی‌بهشتی کلاس سوم راهنمایی. تکلیفمان نوشتن جمله با صفت موصوف‌هایی بود که یک روز یکشنبه‌ی کسل‌کننده آقای کیانی با لباس‌های موقر و خنده‌ی مهربانش برایمان تعیین کرده بود. آخرین عصر جمعه‌ی قبل از تحویل دادن جمله‌ها از همه‌ی خانواده خواستم تا کمکم کنند. هر کسی مشغول کاری بود. قبل از اینکه به راه رفتن مورچه‌ها روی لبه‌ی فرش خیره بشم چند جمله‌ای نوشته بودم. سعی میکردم در بهترین عبارت‌ها صفت موصوف‌ها را به کار ببرم و تشبیهات درست حسابی در جمله‌هایم باشد. همه‌ی آن عصر جمعه‌ی دلگیر به ساختن جمله‌هایی صرف شد که فکر نمی‌کردم خیلی عالی باشند. هفته‌ی بعدش آقای کیانی اسمم را خواند و بلند شدم. آنقدر حرف‌های خوب راجع به جمله‌های من گفت که احساس کردم کلاس سوم بی دارد کم‌کم دور سرم می‌چرخد.

یازده سال پیش مثل همین امشب. پانزده‌ی شهریور ۸۴ کمی از یازده‌ی شب گذشته بود که سرزمین رویایی را شروع کردم. هزار هشتصد و پنجاه بار پست نوشتم. چند سالی است نوشتن آنلاین آن رونق سال‌های دهه‌ی هشتاد را ندارد. ما اولین نسل بلاگر‌های ایرانی بودیم و فکر می‌کنم هنوز معدودی از آن زمان باقی مانده‌ایم. این روزها که مردم صبح تا شب سرشان در تلگرام است و خبرهای صد من یک غاز برای هم می‌فرستند کسی نمی‌نشیند پای نوشته‌های پسری در کنار اقیانوس تا از رویاهایش بداند. من اما با موجی نیامده بودم که با فرو نشستن‌اش خداحافظی کنم. نوشتن از زندگی و تجربه‌هایم بهترین کاری است که می‌توانم انجام دهم وقتی شب‌های تنهایی ساعت کمی از یازده رد شده باشد و برای خودم چای دوغزال خوش‌رنگی بریزم و از دیوارهای خانه موسیقی و آرامش بریزد وسط هال کوچک دنجم.

هفته‌ی پیش، عبدا‌لله راننده‌ی جوان پاکستانی تاکسی اوبری بود که من را داشت برای دورهمی آخر هفته به مرکز شهر می‌رساند با سوال‌های بچه‌گانه‌ام سوال‌پیچ کردم و تا جایی که وقت بود داستان زندگی‌اش را پرسیدم. آنقدر زندگی پر از مشقت و سختی اما همراه با عشق و مهربانی داشت که دلم می‌خواست چند ساعت پای حرف‌های شیرینش با نگاه عجیبش به دنیا بشینم و آبجو‌ی تگری‌ام را به سلامتی‌ این قلب مهربان سربکشم. همه‌ی ما هر روز در معرض آدم‌های جادویی قرار می‌گیریم با کلی داستان‌های هیجان‌انگیز. من سعی می‌کنم تا جایی که وقت می‌کنم داستان زندگی‌ و رویاهایم را اینجا بنویسم شاید سال‌ها بعد، یک روز جمعه‌ی آفتابی کمی بعد از یازده ظهر تصمیم گرفتم همه‌ی این داستان‌ها را ترجمه و چاپ کنم تا آدم‌های بیشتری سرگذشت پسرک رویایی را اینبار روی کاغذ بخوانند.

این پست را به بهانه‌ی یازدهمین سالگرد سرزمین رویایی کمی بعد از یازده‌ شب از کنار اقیانوس برای همه‌ی خواننده‌هایی نوشتم که هنوز از خواندن‌ نوشته‌های کوتاه و داستان‌های جادویی بی‌ سر و ته لذت می‌برند. چای یا قهوه‌ی آخر شب‌مان را بریزیم و هر جای دنیا هستید به سلامتی خودمان می‌نوشیم به سلامتی سرزمین رویایی یازده ساله با صدای مهربان مایکل بوبله و اجرای زنده‌ای از Sway


+کامنت‌ها باز است برای یازده سالگی سرزمین رویایی اگر حرفی دارید بنویسید

+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: Sway - Michael Buble. Live


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Send   Print
وقتی بیدار میشی که چایت یخ کرده و سال‌های زیادی گذشته. هیچ معجون تلخی چاره‌ی این درد نیست. به خودت که بیایی دیگر مو‌های سفیدت رازی با خودشان دارند. احساس شعبده‌باز پیری را داری که دستمال‌های سفیدش در کلاه شاپوی کهنه‌اش دیگر خرگوش نمی‌شوند. پرده می‌افتد و صدای تشویق کسی شنیده نمی‌شود.

آرزو می‌کنی کاش یکی از همان ساعت‌های یازده و یازده دقیقه اتفاق خاصی بیفتد که سورپرایز بشی. عقربه‌ها دنبال هم می‌دوند و دلت مثل حیاط مادربزرگ در ظهر‌های تابستان تب‌دارست. تب‌دار معمولی نه، تب‌دار تنها. اینطوری ثانیه‌های عمرت را رج می‌زنی و به امید روزهای بهتر دل خوش می‌کنی به یک اتفاق جادویی. با همه‌ی پنجره‌های بسته هم‌ذات پنداری پیدا می‌کنی و در حسرت روزی که به دریا باز بشی کنج زندگی‌ات کمین می‌کنی.

+ امشب ماه کامل است. با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: Natseon Hae


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Send   Print
سال‌ها سال بعد، در عصر یک روز یکشنبه ساعت چند دقیقه از هفت گذشته بود که فیلم تمام روزهای دور از جلوی چشمانم گذشت. چشمانم را بستم و گذاشتم صدای آهسته‌ی ثانیه‌ها مرا با خود ببرند. در عرض چند دقیقه غم همه‌ی بعدازظهرهای جمعه بعد از فیلم سینمایی روی دلم آوار شد. همه‌ی خاطره‌های دور مثل دلقکان پیر با زانو‌های ورم کرده و کلاه‌های قرمز خنده‌دارشان جلویم می‌رقصیدند. قدرت تخیلم تنها چیزی است که می‌توانست در دنیای پر از های ‌و هوی مردم ابله بهش بنازم. سییل‌های آقای کاویانی معلم دوم دبستانم آن چهارشنبه بارانی که تکالیفم را انجام نداده بودم یا دوچرخه‌ی قرمزم زیر باران وقتی منتظر نوبتم بودم در نانوایی کوچه‌ی پشتی میدان شهید بابایی.

وقتی دور هستی برایت همه چیز همان لحظه متوقف می‌شود. فکر می‌کنی دیگر موی پدرت سفید نمی‌شود صورت مادرت چروکیده‌تر نمی‌شود و مادربزرگ برای همیشه کنار ایوانش می‌نشیند و چای‌هایش را با قند هورت می‌کشد. خیال باطلی است. انگار آمدی کاری را انجام بدهی و برگردی. همه‌ چیز باید همانطور مانده باشد. تقویم‌ها برایت روی روزی که بیرون آمدی می‌ایستند و ساعت‌های تنبل برای همیشه به خواب می‌روند. همه چیز برایت متوقف می‌شود تا یک روز برگردی. انگار کاری داری که باید انجام بدهی و به همه دیوارها و کتاب‌ها و فیلم‌هایت قول می‌دهی زود دوباره می‌بینی‌شان. چند سال که می‌گذرد می‌بینی از مادربزرگ خبری نیست. حتا خانه‌ی نازنین‌اش را بازسازی کرده‌اند و دیگر برایت آشنا نیست. هیچ چیز سرجایش نایستاده تا تو برگردی. انگار حتا به لج این دوری تو، عقربه‌ها سریع‌تر چرخیده‌اند تا تلافی همه‌ی آن روزهایی که نبودی را سرت در بیاورند. برای همین، قدر آنها که ایران مانده‌اند را بیشتر می‌دانی. چیزهایی را می‌فهمی که حتا خودشان متوجه نیستند. قدر نمی‌دانند چه دارند و چقدر می‌ارزد.

داستان‌‌ها و ماجراهایی برایت اتفاق می‌افتد که به سخت جانی‌ات این گمان نبود. روزهای تنهایی با خودت حرف می‌زنی و چقدر این خلوت، تلخ اما دلنشین است. سختی تنها بودن و روی پای خود ایستادن همانقدر که می‌تواند تجربه‌ی تلخی باشد، می‌تواند آدمیزاد را عمیق کند. ساکت‌تر‌ می‌شوی و بیشتر فکر می‌کنی، دقیق می‌شوی و راز خیلی از داستان‌های بلند و سردرگم دنیا برایت فاش می‌شود. همین تنهایی و همین عمیق شدن و فکر کردن تو را مثل الماس پخته و آبدیده می‌کند. سال‌ها بعد تو گویا آدم دیگری شده‌ای. هم لبخندت هم حرف‌هایت هم اخم‌هایت در خودشان رازی دارند. رازهایی که فقط آنهایی قادرند درکشان کنند که این روزگار سخت را دور از خانواده گذرانده باشند. چند موی سفید که پیدا کردی جلوی آینه ناگهان به یاد موهای سفید مادربزرگ می‌افتی. تلخ‌ترین قسمت داستان آنجاست که آنها منتظر برگشتن تو نشد‌ه‌اند. تنها زندگی کردند و چشمشان به در خشک شد. وقتی که برگردی آنها هم آدم‌های سابق نیستند. استخوان‌هایشان از درد آرتروز دل می‌زند و روزی چند قرص کنار بشقاب می‌گذارند تا یادشان نرود. دیگر هیچ وقت نه آن روزها برمی‌گردند نه آن خانواده‌ی قدیمی. حاضری هر چه داری بدهی تا شاید بشود دوباره شلنگ حیاط را روی اطلسی‌ها بگیری و با قطرات آب جلوی نور خورشید تیرماه رنگین‌کمان درست کنی.

+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: سیر. مسعود شعاری و کریستف رضایی


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Send   Print

همراه باد آمده ام
در نخستین روز تابستان
باد مرا با خود خواهد برد
در آخرین روز پاییز

+ عباس کیارستمی
+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: درخت زیتون. آردو تونجبویاجیان


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Send   Print
بعضی روزها را مثل یک عکس قدیمی باید روی طاقچه گذاشت تا یادمان نرود. هر چند وقت گردَش را بگیری و نگاهی کنی و دوباره قلبت مثل همان لحظه ریتم بگیرد. روزهایی مثل ۲۵ خرداد هشتاد و هشت.

+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: ندا. شهرزاد سپانلو


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Send   Print
دلخوشی‌های دنیا کم است. بازنده این بازی خواهیم بود اگر با همین دلخوشی‌های کوچک روزمان را نسازیم. مثل یک مستی کوتاه سرت را گیج می‌کنند و می‌‌روند پی‌کارشان. حالا که سرمان گرم است بیایید لذتش را ببریم که به زودی خواهد پرید. هنوز طعم خوش اسکار فرهادی را در قلبم حس می‌کنم. دو شب پیش به زور لینک پخش مستقیم کن را پیدا کردم. کلیک کردن همان و شنیدن صدای فرهادی همان. لحظه‌هایی که فراموش نمی‌شوند زیاد نیستند. اینم یکی از آن ثانیه‌های نایاب.

+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: شاپرک. علی عظیمی


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Share   Send   Print
وقتی گوش‌هایمان عادت کرده که از ایران اخبار سیاه از دهان مشتی جاهل بشنویم شاید بهترین خبر این چند وقت همین قدم‌های آهسته‌ی اصغر فرهادی و بازیگرانش روی فرش قرمز کن بود در حالیکه دلشدگان شجریان پخش می‌شد. چه لذت کوتاه، غریب و دیر‌آشنایی برای ما.

+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: دلشدگان. شجریان، علیزاده، حاتمی


+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیس‌بوک

Blog Design Studios