اون شعر فروغ که تو پست قبليت گذاشتی منو ياد نریشن های " انسان کامل " کار يورگن لث می ندازه . مقايسه جالبی می شه کرد .
شايد فروغ اون فيلم رو ديده و در واکنش به اون اين شعر و گفته .
فيلم انسان کامل در ۱۹۶۷ ساخته شده .

باهات کاملا موافقم.
منظور تو از قيمت ادمها ، هزينه اي هست كه براي داشتن يه دل بايد پرداخت كرد.
گاهي اين هزينه اينقدر زياده كه اصلا غير ممكنه. نه اينكه نميخواي بپردازي...اصلا نميتوني كه بپردازي.
برات از همه دنيا با ارزش تره و ميدوني كه خيلي قيمتيه ولي ....
نميتوني داشته باشيش .
اين احساس خيلي دردناكه. من تجربه اش كردم.
يه چيز ديگه: حتي الماسها هم قيمت دارند.

:(

اگر چه نه درخور اوست جان عز يز
و ليک در خور امکان اقتدار من است

آره منم الماس و پيدا کردم :( اما بدست آوردنش ...

دوست جان
به نظر من انسانهايی که خودشان هستند انسانهای بدون قيمت اند و قابل خريداری نيستند و به صرف وجودشان تلالو و درخشش آنها جان ما را سرشار از زيبايی ميکند.
آدمهايی که رويشان اتيکت قيمت هست بسان زنگار گرفته هايی هستند که نه خود و نه ما از وجودشان لذت نمی بريم.هم از خود رانده اند و هم از ما...