http://www.youtube.com/watch?v=4uv22mphdYw

وقت تنگ است. بیا هم را دوست بداریم.

سلام دوست عزیز
راجع به مطلبی که نوشتی باید بگم دیشب منم به همین نتیجه رسیدم واقعا برام سوال بود که مگه خدا جواب احساسات ادمم مثل اعمالش میده ...مثلا اگه یه روز دلت بشکنه روز حساب وکتاب بهت میگه چون اون روزغصه خوردی حالا من یه پاداش بهت میدم اصلا از کجا معلوم پاداش باشه شاید عذاب باشه... در اخر به این نتیجه رسیدم اگه از زندگیت لذت نبری باختی...

وقتی هستم می دانم بزرگتر از آنم که نباشم. من به وجود رسيده ام و خودم را زندگی می کنم و دور از همه هيايويی که فانی بودنم را به رخم می کشد مجردم... بيخيال فردا لحظه ها را می بلعم مبادا يک زيبايی ميان پلک زدن هايم به هرز رود و ديگر هيچ چيز مهم نخواهد بود...

سلام جالب و تاثير گذار بود.
ولی اي کاش يه کمی به من هم سر ميزدی و می ديدی که خيلی وقته لينکت کردم .
متاسفانه لينک خودم رو اينجا نمی بينم . البته ارزشی هم نداره...

خيلی خوب بود ... احتیاج داشتم یک همچین چیزی بخونم تا یه کم قدر لحظه‌ها رو بیشتر بدونم!

عکس فوق العاده و نفس گیریه.

رويايي جان من هم گاهي به اين فكرميكنم كه اگه مثلا همين الان يك شهاب‌سنگ خيلي خيلي بزرگ يا يك سياره از مدارش خارج بشه و بخوره به زمين چي‌ميشه . اينكه همه چي ، تمام تاريخ و تمدن بشر در عرض يك ثانيه نابود ميشه ، انگار هرگز نبوده . تمام پيشرفتش با تمام علوم و اختراعات و اكتشافات و چه و چه و چه و اين ترسناكه ، اين بي‌اعتباري و اين عدم شدن ناگهاني . اما من هم مثل تو دچار پوچي نميشم بلكه برعكس به بي‌ارزش بودن هرچيزي كه هستي دارد پي‌مي‌برم چراكه مرزش با نيستي به اندازه يك اتفاقه ، اتفاقي كه به همان اندازه كه احتمال داره رخ ندهد ممكن هم هست رخ بده . پس دم غنيمت است و از لحظه‌ايي كه توش هستيم ، هميني كه مطمئنيم وجود داره و هنوز از كفمان نرفته لذت ببريم . اما اين را هم اضافه كنم كه اغلب جريان زندگي منو از اين ياد‌اوريم دور ميكنه و بازهم اسير تلاش بي‌وقفه حيات ميشم و لذت ها رو به بعد به آينده‌ايي كه هيچ اطميناني از وجودش نيست موكول ميكنم ! :)

اين همه انشا نويسی برای چی بود؟ برای اين که حرف تکراری فيلسوفان بازاری تکرار شود که ؛ای انسان، تو در برابر عظمت کائنات هيچی!؟؛ ؟
بسيار نازل بود.

مسئله این است که فکر نکنی به تمام این ها...

مثل همیشه قشنگ بود رؤیایی عزیز.
منم اینطور فکر میکنم. ما در مقابل این دنیای بزرگ یه ذره ی کوچک هستیم که حرکتمون در این مجموعه بزرگ اگرچه کم تاثیره ولی بی تاثیر نیست و این ایده به آدم انرژی میده و آدم رو فعال میکنه و برای تحرک داشتن و شاد بودن به آدم انگیزه میده