بلاگ شما رو هروقت که می بینم یه حس جالبی بهم دست میده...از عکس آدامس خرسی بگیر تا...راستی لینکتون کردم.

salam... che khoob ke inax injast

من با فايرفاكس عكسهاي علي رو سيو مي‌كنم، هيچ مشكلي هم نداره!!
:D

چه استاد پیانوی خوبی. توی این دوره زمونه هر استادی فقط حرفه< خاص خودشو درس میده و میره. کاری به یاد دادن دروس زندگی نداره. همچین معلمهایی الان غنیمته.

سلام. هرچند همچنان به انتظار صفا و محبت و عنايت شما نشستم تا اجابت كنيد خواسته‌ي حقير را و يك بار بگذاريد آب خوش از گلوي ما پايين برود!! ولي جداًً هر زماني به وبلاگتان مي‌آيم، از قالب آرامشبخشتان، آرامش مي‌گيرم. حقا كه دست مريزاد...

خاطرات شمال محاله يادم بره.

سلام اينجا رو گم کرده بودم چه آرامشی داره...

آنقدر در گير کار و مسائل کارم که شمال رفتن هم نوعی آرزو شده .اگر چه جاده های شمال به نوعی یادآور تلخ ترین خاطره های زندگی باشند.

چقدر دلم هوای شمال کرد ...

سلام پسر رويايی جان، خوب شد به يک پست با قسمت نظر خواهی بر خوردم :)) ....با اين عکس هم که دل ما رو بردي، اگر می دونستی که چقدر الان ، يعنی دقيقا همين لحظه به همين تکه از کنار دريا احتياج دارم!

هر وقت خواستي عکس ها رو برداری دکمه ی ای اس سی همون گوشه ای هرو نگه دار بد راست کلیک کن ایشالله حاجت روا میشی!
راستی یکی اینجا اگه بخواد فارسی تایپ کنه باید چکار کنه؟

گفتم که رد پاهاش !!! ....در ضمن هر وقت هر کدام از عکسهای من را که خواستی ايميل بزن تا اورجينال و بزرگش را با کيفيت خوب برات بفرستم.

علی جان:
اونا رد پای من نیست :)
ببین من مثل تو خسیس نیستم عکسامو همه میتونن سیو کنن. اما من هنوز تو خماریه عکسای تو موندم. هر دفعه هم که می‌خوام سیو کنم اون علامت راست کلیک ممنوع بهم فحش می‌ده !!!! : دی

جای پاهايش هنوز روی ماسه ها مانده.